H αρχή.

«Ο άνθρωπος, όταν τελειοποιείται, είναι το καλύτερο των ζώων. Όταν, όμως, αποχωρίζεται από το νόμο και τη δικαιοσύνη, είναι το χειρότερο όλων.»                   -Αριστοτέλης

   Τα λόγια του σπουδαίου σταγειρίτη στοχαστή δεν θα μπορούσαν να είναι πιο εύστοχα, τόσο για την εποχή κατά την οποία εκείνος έζησε, αφού η ανθρώπινη φύση παραμένει ίδια, όσο και για το παρόν μας... Την εποχή των τεχνολογικών άθλων και των ηθικών αθλιοτήτων... Μια εποχή που η αφθονία των υλικών αγαθών των λίγων συνυπάρχει με την αφόρητη εξαθλίωση των πολλών, των παραιτημένων και των αποκλεισμένων. Και εάν τυχόν η χρήση αυτού του άνισα διανεμημένου πλούτου ήταν ορθή και παραγώγικη, προάγωντας την ηθική και την ανθρωπιά μας, τότε αυτό θα αποτελούσε παρηγορητικό στοιχείο της γενικής ανοησίας. Μα, δυστυχώς, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ούτε καν οι έχοντες, λόγω αφόρητης άγνοιας, δεν φροντίζουν για την ανθρωπιστική τους διαπαιδαγώγηση. Ίσα-ίσα, εισερχόμαστε όλοι μαζί (και μας αξίζει, διότι είμαστε συνένοχοι σε αυτό) σε ένα φαύλο κύκλο απανθρωπισμού, βίας, εξαθλίωσης, εγωιστικής συμπεριφοράς και επιβολής στον άλλο... Στο φίλο, στον αδερφό, στον πατέρα... Και τί κάνουμε για αυτό? Τίποτα.
    Ωστόσο, όσον αφορά τους ανθρώπους, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως διαθέτουμε την απαραίτητη κρίση για να αναλάβουμε την ευθύνη για τον ουσιαστικό θάνατό μας. Φυσικά, δεν θα πρέπει να καταλογίζεται πλήρως σε εμάς αυτή η ευθύνη, αφού υπάρχουν εξωτερικοί παράγοντες και συνθήκες, μα τουλάχιστον είναι αλήθεια ότι σε ατομικό επίπεδο, όλοι μας μπορούμε να αντισταθούμε στο φαύλο κύκλο. Τι θα συμβεί όμως στα πλάσματα για τη μοίρα των οποίων επιλέγουμε να αποστρέφουμε το βλέμμα και να αδιάφορουμε, συχνά από πράγματα που μας αποσπούν, από την καθημερινότητα δηλαδή, ή τους προσωπικούς μας σκοπούς (πράγμα κατανοητό), και άλλες φορές από καθαρά προσωπική μας αδυναμία? Σε εκείνα τα όντα που δεν έχουν φωνή για να φωνάξουν, ούτε συνείδηση να αντισταθούν, μα βιώνουν τον πόνο εξίσου οδυνηρά με εμάς, υποφέροντας? Στη ζωή που δέν εντοπίζεται (καλώς εχόντων των πραγμάτων) στα σπίτια και τα super market μας? Στα ζώα... Έγινε η απώλεια συνήθεια μας, φαίνεται...
    Οι περισσότεροι από εμάς, ευτυχώς έχουν την ευαισθησία να κατανοήσουν το μέγεθος του προβλήματος, μα πόσοι αντιδρούμε? Πόσοι αληθινά καταλαβαίνουμε τι συνεπάγεται η πραγματικότητα? Νομίζω πως η ενημέρωση είναι βασικό στοιχείο της αλλαγής. Αυτό θα πρέπει να αποτελέσει την προσπάθεια του συγκεκριμένου blog, μα και όλων μας γενικά.